Job 30 in Tamil

1 இப்போதோ என்னிலும் இளவயதானவர்கள் என்னைப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள்; இவர்களுடைய பிதாக்களை நான் என் மந்தையைக் காக்கும் நாய்களோடே வைக்கவுங்கூட வெட்கப்பட்டிருப்பேன். But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.

2 விருத்தாப்பியத்தினாலே பெலனற்றுப்போன அவர்கள் கைகளினால் எனக்கு என்ன உதவியிருந்தது. Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?

3 குறைச்சலினாலும் பசியினாலும் அவர்கள் வாடி, வெகுநாளாய்ப் பாழும் வெறுமையுமான அந்தரவெளிக்கு ஓடிப்போய், For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.

4 செடிகளுக்குள் இருக்கிற தழைகளைப் பிடுங்குவார்கள்; காட்டுப்பூண்டுகளின் கிழங்குகள் அவர்களுக்கு ஆகாரமாயிருந்தது. Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.

5 அவர்கள் மனுஷரின் நடுவிலிருந்து துரத்தப்பட்டார்கள்; கள்ளனைத் துரத்துகிறதுபோல கள்ளன் கள்ளன் என்று அவர்களைத் துரத்திவிட்டார்கள் They were driven forth from among men, (they cried after them as after a thief;)

6 அவர்கள் பள்ளத்தாக்குகளின் வெடிப்புகளிலும், பூமியின் கெபிகளிலும், கன்மலைகளிலும் போய் குடியிருந்தார்கள். To dwell in the cliffs of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.

7 செடிகளுக்குள்ளிருந்து கதறி, காஞ்சொறிகளின்கீழ் ஒதுங்கினார்கள். Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.

8 அவர்கள் மூடரின் மக்களும், நீசரின் பிள்ளைகளும், தேசத்திலிருந்து துரத்துண்டவர்களுமாய் இருந்தார்கள். They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.

9 ஆனாலும் இப்போது நான் அவர்களுக்குப் பாட்டும் பழமொழியும் ஆனேன். And now am I their song, yea, I am their byword.

10 என்னை அருவருத்து, எனக்குத் தூரமாகி என் முகத்துக்கு முன்பாகத் துப்பக் கூசாதிருக்கிறார்கள். They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.

11 நான் கட்டின கட்டை அவர் அவிழ்த்து, என்னைச் சிறுமைப்படுத்தினபடியினால், அவர்களும் கடிவாளத்தை என் முகத்துக்கு முன்பாக உதறிவிட்டார்கள். Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.

12 வலதுபாரிசத்தில் வாலிபர் எழும்பி என் கால்களைத் தவறிவிழப்பண்ணி, தங்கள் கேடான வழிகளை எனக்கு நேராக ஆயத்தப்படுத்துகிறார்கள். Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.

13 என் பாதையைக் கெடுத்து என் ஆபத்தை வர்த்திக்கப்பண்ணுகிறார்கள்; அதற்கு அவர்களுக்கு ஒத்தாசைபண்ணுகிறவர்கள் தேவையில்லை. They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.

14 பெரிதான திறப்புண்டாக்கி, தாங்கள் கெடுத்த வழியில் புரண்டுவருகிறார்கள். They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me.

15 பயங்கரங்கள் என்மேல் திரும்பிவருகிறது, அவைகள் காற்றைப்போல என் ஆத்துமாவைப் பின்தொடருகிறது; என் சுகவாழ்வு ஒரு மேகத்தைப்போல் கடந்துபோயிற்று. Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.

16 ஆகையால் இப்போது என் ஆத்துமா என்னில் முறிந்துபோயிற்று; உபத்திரவத்தின் நாட்கள் என்னைப் பிடித்துக்கொண்டது. And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.

17 இராக்காலத்திலே என் எலும்புகள் துளைக்கப்பட்டு, என் நரம்புகளுக்கு இளைப்பாறுதல் இல்லாதிருக்கிறது. My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.

18 நோயின் உக்கிரத்தினால் என் உடுப்பு வேறுபட்டுப்போயிற்று; அது என் அங்கியின் கழுத்துப்பட்டையைப்போல, என்னைச் சுற்றிக்கொண்டது. By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.

19 சேற்றிலே தள்ளப்பட்டேன்; தூளுக்கும் சாம்பலுக்கும் ஒப்பானேன். He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.

20 உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; நீர் எனக்கு மறுஉத்தரவு கொடாதிருக்கிறீர்; கெஞ்சிநிற்கிறேன், என்மேல் பாராமுகமாயிருக்கிறீர். I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not.

21 என்மேல் கொடூரமுள்ளவராக மாறினீர்; உம்முடைய கரத்தின் வல்லமையால் என்னை விரோதிக்கிறீர். Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.

22 நீர் என்னைத் தூக்கி, என்னைக் காற்றிலே பறக்கவிட்டு, என்னைப் பயத்தினால் உருகிப்போகப்பண்ணுகிறீர். Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it, and dissolvest my substance.

23 சகல ஜீவாத்துமாக்களுக்கும் குறிக்கப்பட்ட தாவரமாகிய மரணத்துக்கு என்னை ஒப்புக்கொடுப்பீர் என்று அறிவேன். For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.

24 ஆனாலும் நான் யாதொருவனை அவன் ஆபத்திலே தவிக்கப்பண்ணினதும், Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.

25 துன்னாளைக் கண்டவனுக்காக நான் அழாதிருந்ததும், எளியவனுக்காக என் ஆத்துமா வியாகுலப்படாதிருந்ததும் உண்டானால், அவர் என் மனுவுக்கு இடங்கொடாமல், எனக்கு விரோதமாய்த் தமது கையை நீட்டுவாராக. Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?

26 நன்மைக்குக் காத்திருந்த எனக்குத் தீமை வந்தது; வெளிச்சத்தை வரப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு இருள் வந்தது. When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.

27 என் குடல்கள் கொதித்து, அமராதிருக்கிறது; உபத்திரவநாட்கள் என்மேல் வந்தது. My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.

28 வெயில் படாதிருந்தும், நான் கறுகறுத்துத் திரிகிறேன்; நான் சபையிலிருந்து எழுந்திருக்கும்போது அலறுகிறேன். I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.

29 நான் மலைப்பாம்புகளுக்குச் சகோதரனும், கோட்டான்களுக்குத் தோழனுமானேன். I am a brother to dragons, and a companion to owls.

30 என் தோல் என்மேல் கறுத்துப்போயிற்று; என் எலும்புகள் உஷ்ணத்தினால் காய்ந்துபோயிற்று, My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.

31 என் சுரமண்டலம் புலம்பலாகவும், என் கின்னரம் அழுகிறவர்களின் ஓலமாகவும் மாறின. My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.

1 Ippotho ennilum ilavayathaanavarkal ennaip pariyaasampannnukiraarkal; ivarkalutaiya pithaakkalai naan en manthaiyaik kaakkum naaykalotae vaikkavungaூda vetkappattiruppaen. But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.

2 Viruththaappiyaththinaalae pelanattaுppona avarkal kaikalinaal enakku enna uthaviyirunthathu. Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?

3 Kuraichchalinaalum pasiyinaalum avarkal vaati, vekunaalaayp paalum veraுmaiyumaana antharavelikku otippoy, For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.

4 Setikalukkul irukkira thalaikalaip pidunguvaarkal; kaattuppoonndukalin kilangukal avarkalukku aakaaramaayirunthathu. Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.

5 Avarkal manusharin naduvilirunthu thuraththappattarkal; kallanaith thuraththukirathupola kallan kallan entu avarkalaith thuraththivittarkal They were driven forth from among men, (they cried after them as after a thief;)

6 Avarkal pallaththaakkukalin vetippukalilum, poomiyin kepikalilum, kanmalaikalilum poy kutiyirunthaarkal. To dwell in the cliffs of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.

7 Setikalukkullirunthu kathari, kaanjaொrikalingeel othunginaarkal. Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.

8 Avarkal moodarin makkalum, neesarin pillaikalum, thaesaththilirunthu thuraththunndavarkalumaay irunthaarkal. They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.

9 Aanaalum ippothu naan avarkalukkup paattum palamoliyum aanaen. And now am I their song, yea, I am their byword.

10 Ennai aruvaruththu, enakkuth thooramaaki en mukaththukku munpaakath thuppak koosaathirukkiraarkal. They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.

11 Naan kattina kattaை avar avilththu, ennaich siraுmaippaduththinapatiyinaal, avarkalum kativaalaththai en mukaththukku munpaaka utharivittarkal. Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.

12 Valathupaarisaththil vaalipar elumpi en kaalkalaith thavarivilappannnni, thangal kaedaana valikalai enakku naeraaka aayaththappaduththukiraarkal. Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.

13 En paathaiyaik keduththu en aapaththai varththikkappannnukiraarkal; atharku avarkalukku oththaasaipannnukiravarkal thaevaiyillai. They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.

14 Perithaana thirappunndaakki, thaangal keduththa valiyil purannduvarukiraarkal. They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me.

15 Payangarangal enmael thirumpivarukirathu, avaikal kaattaைppola en aaththumaavaip pinthodarukirathu; en sukavaalvu oru maekaththaippol kadanthupoyittaு. Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.

16 Aakaiyaal ippothu en aaththumaa ennil murinthupoyittaு; upaththiravaththin naatkal ennaip pitiththukkonndathu. And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.

17 Iraakkaalaththilae en elumpukal thulaikkappattu, en narampukalukku ilaippaaraுthal illaathirukkirathu. My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.

18 Nnoyin ukkiraththinaal en uduppu vaeraுpattuppoyittaு; athu en angiyin kaluththuppattaைyaippola, ennaich suttikkonndathu. By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.

19 Settilae thallappattaேn; thoolukkum saampalukkum oppaanaen. He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.

20 Ummai Nnokkik kooppidukiraேn; neer enakku maraுuththaravu kodaathirukkireer; kenjinirkiraேn, enmael paaraamukamaayirukkireer. I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not.

21 Enmael kotooramullavaraaka maarineer; ummutaiya karaththin vallamaiyaal ennai virothikkireer. Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.

22 Neer ennaith thookki, ennaik kaattilae parakkavittu, ennaip payaththinaal urukippokappannnukireer. Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it, and dissolvest my substance.

23 Sakala jeevaaththumaakkalukkum kurikkappatta thaavaramaakiya maranaththukku ennai oppukkoduppeer entu arivaen. For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.

24 Aanaalum naan yaathoruvanai avan aapaththilae thavikkappannnninathum, Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.

25 Thunnaalaik kanndavanukkaaka naan alaathirunthathum, eliyavanukkaaka en aaththumaa viyaakulappadaathirunthathum unndaanaal, avar en manuvukku idangaொdaamal, enakku virothamaayth thamathu kaiyai neettuvaaraaka. Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?

26 Nanmaikkuk kaaththiruntha enakkuth theemai vanthathu; velichchaththai varap paarththukkonntiruntha enakku irul vanthathu. When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.

27 En kudalkal kothiththu, amaraathirukkirathu; upaththiravanaatkal enmael vanthathu. My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.

28 Veyil padaathirunthum, naan karaுkaraுththuth thirikiraேn; naan Sabaiyilirunthu elunthirukkumpothu alaraுkiraேn. I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.

29 Naan malaippaampukalukkuch sakotharanum, kottankalukkuth tholanumaanaen. I am a brother to dragons, and a companion to owls.

30 En thol enmael karaுththuppoyittaு; en elumpukal ushnaththinaal kaaynthupoyittaு, My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.

31 En suramanndalam pulampalaakavum, en kinnaram alukiravarkalin olamaakavum maarina. My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.