Hebrews 6 in Tamil

1 ஆகையால், கிறிஸ்துவைப்பற்றிச் சொல்லிய மூல உபதேச வசனங்களை நாம் விட்டு, செத்த கிரியைகளுக்கு நீங்கலாகும் மனந்திரும்புதல், தேவன்பேரில் வைக்கும் விசுவாசம், Therefore leaving the principles of the doctrine of Christ, let us go on unto perfection; not laying again the foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,

2 ஸ்நானங்களுக்கடுத்த உபதேசம், கைகளை வைக்குதல், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல், நியாயத்தீர்ப்பு என்பவைகளாகிய அஸ்திபாரத்தை மறுபடியும் போடாமல், பூரணராகும்படி கடந்துபோவோமாக. Of the doctrine of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.

3 தேவனுக்குச் சித்தமானால் இப்படியேசெய்வோம். And this will we do, if God permit.

4 ஏனெனில், ஒருதரம் பிரகாசிப்பிக்கப்பட்டும், பரமஈவை ருசிபார்த்தும், பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றும், For it is impossible for those who were once enlightened, and have tasted of the heavenly gift, and were made partakers of the Holy Ghost,

5 தேவனுடைய நல்வார்த்தையையும் இனிவரும் உலகத்தின் பெலன்களையும் ருசிபார்த்தும், And have tasted the good word of God, and the powers of the world to come,

6 மறுதலித்துப்போனவர்கள், தேவனுடைய குமாரனைத் தாங்களே மறுபடியும் சிலுவையில் அறைந்து அவமானப்படுத்துகிறபடியால், மனந்திரும்புகிறதற்கேதுவாய் அவர்களை மறுபடியும் புதுப்பிக்கிறது கூடாதகாரியம். If they shall fall away, to renew them again unto repentance; seeing they crucify to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.

7 எப்படியெனில், தன்மேல் அடிக்கடி பெய்கிற மழையைக் குடித்து, தன்னிடத்தில் பயிரிடுகிறவர்களுக்கேற்ற பயிரை முளைப்பிக்கும் நிலமானது தேவனால் ஆசீர்வாதம் பெறும். For the earth which drinketh in the rain that cometh oft upon it, and bringeth forth herbs meet for them by whom it is dressed, receiveth blessing from God:

8 முள்செடிகளையும் முள்பூண்டுகளையும் முளைப்பிக்கிற நிலமோ தகாததாயும் சபிக்கப்படுகிறதற்கேற்றதாயுமிருக்கிறது; சுட்டெரிக்கப்படுவதே அதின் முடிவு. But that which beareth thorns and briers is rejected, and is nigh unto cursing; whose end is to be burned.

9 பிரியமானவர்களே, நாங்கள் இப்படிச் சொன்னாலும் நன்மையானவைகளும், இரட்சிப்புக்குரியவைகளுமான, காரியங்கள் உங்களிடத்தில் உண்டாயிருக்கிறதென்று நம்பியிருக்கிறோம். But, beloved, we are persuaded better things of you, and things that accompany salvation, though we thus speak.

10 ஏனென்றால், உங்கள் கிரியையையும், நீங்கள் பரிசுத்தவான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்ததினாலும் செய்து வருகிறதினாலும் தமது நாமத்திற்குக் காண்பித்த அன்புள்ள பிரயாசத்தையும் மறந்துவிடுகிறதற்கு தேவன் அநீதியுள்ளவரல்லவே. For God is not unrighteous to forget your work and labour of love, which ye have shewed toward his name, in that ye have ministered to the saints, and do minister.

11 நீங்கள் அசதியாயிராமல், வாக்குத்தத்தமான ஆசீர்வாதங்களை விசுவாசத்தினாலும் நீடிய பொறுமையினாலும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களைப் பின்பற்றுகிறவர்களுமாயிருந்து, And we desire that every one of you do shew the same diligence to the full assurance of hope unto the end:

12 உங்களுக்கு நம்பிக்கையின் பூரண நிச்சயமுண்டாகும்படி நீங்கள் யாவரும் முடிவுபரியந்தம் அப்படியே ஜாக்கிரதையைக் காண்பிக்கவேண்டுமென்று ஆசையாயிருக்கிறோம். That ye be not slothful, but followers of them who through faith and patience inherit the promises.

13 ஆபிரகாமுக்கு தேவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினபோது, ஆணையிடும்படி தம்மிலும் பெரியவர் ஒருவருமில்லாதபடியினாலே தமது பேரிலே தானே ஆணையிட்டு: For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself,

14 நிச்சயமாக நான் உன்னை ஆசீர்வதிக்கவே ஆசீர்வதித்து, உன்னைப்பெருகவே பெருகப்பண்ணுவேன் என்றார். Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee.

15 அந்தப்படியே, அவன் பொறுமையாய்க் காத்திருந்து, வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்டதைப் பெற்றான். And so, after he had patiently endured, he obtained the promise.

16 மனுஷர் தங்களிலும் பெரியவர்பேரில் ஆணையிடுவார்கள்; உறுதிபண்ணும்படிக்கு ஆணையிடுதலே சகல விவாதத்திற்கும் முடிவு. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife.

17 அந்தப்படி, தேவனும் வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்டவைகளைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களுக்குத் தமது ஆலோசனையின் மாறாத நிச்சயத்தைப் பரிபூரணமாய்க் காண்பிக்கும்படி சித்தமுள்ளவராய், ஓர் ஆணையினாலே அதை ஸ்திரப்படுத்தினார். Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath:

18 நமக்கு முன் வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ளும்படி அடைக்கலமாய் ஓடிவந்த நமக்கு இரண்டு மாறாத விசேஷங்களினால் நிறைந்த ஆறுதலுண்டாகும்படிக்கு எவ்வளவேனும் பொய்யுரையாத தேவன் அப்படிச் செய்தார். That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us:

19 அந்த நம்பிக்கை நமக்கு நிலையும் உறுதியும் திரைக்குள்ளாகப் போகிறதுமான ஆத்தும நங்கூரமாயிருக்கிறது. Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil;

20 நமக்கு முன்னோடினவராகிய இயேசு மெல்கிசேதேக்கின் முறைமையின்படி நித்திய பிரதான ஆசாரியராய் நமக்காக அந்தத் திரைக்குள் பிரவேசித்திருக்கிறார். Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec.

1 Aakaiyaal, Kristhuvaippattich solliya moola upathaesa vasanangalai naam vittu, seththa kiriyaikalukku neengalaakum mananthirumputhal, Dhevanpaeril vaikkum visuvaasam, Therefore leaving the principles of the doctrine of Christ, let us go on unto perfection; not laying again the foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,

2 Snaanangalukkaduththa upathaesam, kaikalai vaikkuthal, mariththorin uyirththeluthal, niyaayaththeerppu enpavaikalaakiya asthipaaraththai maraுpatiyum podaamal, pooranaraakumpati kadanthupovomaaka. Of the doctrine of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.

3 Thaevanukkuch siththamaanaal ippatiyaeseyvom. And this will we do, if God permit.

4 Aenenil, orutharam pirakaasippikkappattum, paramaeevai rusipaarththum, Parisuththa aaviyaip pettaுm, For it is impossible for those who were once enlightened, and have tasted of the heavenly gift, and were made partakers of the Holy Ghost,

5 Thaevanutaiya nalvaarththaiyaiyum inivarum ulakaththin pelankalaiyum rusipaarththum, And have tasted the good word of God, and the powers of the world to come,

6 Maraுthaliththupponavarkal, thaevanutaiya kumaaranaith thaangalae maraுpatiyum siluvaiyil arainthu avamaanappaduththukirapatiyaal, mananthirumpukiratharkaethuvaay avarkalai maraுpatiyum puthuppikkirathu koodaathakaariyam. If they shall fall away, to renew them again unto repentance; seeing they crucify to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.

7 Eppatiyenil, thanmael atikkati peykira malaiyaik kutiththu, thannidaththil payiridukiravarkalukkaetta payirai mulaippikkum nilamaanathu thaevanaal aaseervaatham peraுm. For the earth which drinketh in the rain that cometh oft upon it, and bringeth forth herbs meet for them by whom it is dressed, receiveth blessing from God:

8 Mulsetikalaiyum mulpoonndukalaiyum mulaippikkira nilamo thakaathathaayum sapikkappadukiratharkaettathaayumirukkirathu; sutterikkappaduvathae athin mutivu. But that which beareth thorns and briers is rejected, and is nigh unto cursing; whose end is to be burned.

9 Piriyamaanavarkalae, naangal ippatich sonnaalum nanmaiyaanavaikalum, iratchippukkuriyavaikalumaana, kaariyangal ungalidaththil unndaayirukkirathentu nampiyirukkirom. But, beloved, we are persuaded better things of you, and things that accompany salvation, though we thus speak.

10 Aenental, ungal kiriyaiyaiyum, neengal Parisuththavaankalukku ooliyanjaெythathinaalum seythu varukirathinaalum thamathu naamaththirkuk kaannpiththa anpulla pirayaasaththaiyum maranthuvidukiratharku Dhevan aneethiyullavarallavae. For God is not unrighteous to forget your work and labour of love, which ye have shewed toward his name, in that ye have ministered to the saints, and do minister.

11 Neengal asathiyaayiraamal, vaakkuththaththamaana aaseervaathangalai visuvaasaththinaalum neetiya poraுmaiyinaalum suthanthariththukkollukiravarkalaip pinpattaுkiravarkalumaayirunthu, And we desire that every one of you do shew the same diligence to the full assurance of hope unto the end:

12 Ungalukku nampikkaiyin poorana nichchayamunndaakumpati neengal yaavarum mutivupariyantham appatiyae jaakkirathaiyaik kaannpikkavaenndumentu aasaiyaayirukkirom. That ye be not slothful, but followers of them who through faith and patience inherit the promises.

13 Aapirakaamukku Dhevan vaakkuththaththampannnninapothu, aannaiyidumpati thammilum periyavar oruvarumillaathapatiyinaalae thamathu paerilae thaanae aannaiyittu: For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself,

14 Nichchayamaaka naan unnai aaseervathikkavae aaseervathiththu, unnaipperukavae perukappannnuvaen entar. Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee.

15 Anthappatiyae, avan poraுmaiyaayk kaaththirunthu, vaakkuththaththampannnappattathaip pettaாn. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise.

16 Manushar thangalilum periyavarpaeril aannaiyiduvaarkal; uraுthipannnumpatikku aannaiyiduthalae sakala vivaathaththirkum mutivu. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife.

17 Anthappati, thaevanum vaakkuththaththam pannnappattavaikalaich suthanthariththukkollukiravarkalukkuth thamathu aalosanaiyin maaraatha nichchayaththaip paripooranamaayk kaannpikkumpati siththamullavaraay, or aannaiyinaalae athai sthirappaduththinaar. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath:

18 Namakku mun vaikkappatta nampikkaiyaip pattikkollumpati ataikkalamaay otivantha namakku iranndu maaraatha viseshangalinaal niraintha aaraுthalunndaakumpatikku evvalavaenum poyyuraiyaatha Dhevan appatich seythaar. That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us:

19 Antha nampikkai namakku nilaiyum uraுthiyum thiraikkullaakap pokirathumaana aaththuma nangaூramaayirukkirathu. Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil;

20 Namakku munnotinavaraakiya Yesu melkisethaekkin muraimaiyinpati niththiya pirathaana aasaariyaraay namakkaaka anthath thiraikkul piravaesiththirukkiraar. Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec.