Revelation 10 in Tamil

1 பின்பு, பலமுள்ள வேறொரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கிவரக்கண்டேன்; மேகம் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தது, அவனுடைய சிரசின்மேல் வானவில்லிருந்தது, அவனுடைய முகம் சூரியனைப்போலவும், அவனுடைய கால்கள் அக்கினி ஸ்தம்பங்களைப்போலவும் இருந்தது. And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire:

2 திறக்கப்பட்ட ஒரு சிறு புஸ்தகம் அவன் கையில் இருந்தது; தன் வலதுபாதத்தைச் சமுத்திரத்தின்மேலும், தன் இடதுபாதத்தைப் பூமியின்மேலும் வைத்து, And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth,

3 சிங்கம் கெர்ச்சிக்கிறதுபோல மகாசத்தமாய் ஆர்ப்பரித்தான்; அவன் ஆர்ப்பரித்தபோது ஏழு இடிகளும் சத்தமிட்டு முழங்கின. And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices.

4 அவ்வேழு இடிகளும் தங்கள் சத்தங்களை முழங்கினபோது, நான் எழுதவேண்டுமென்றிருந்தேன். அப்பொழுது: ஏழு இடிமுழக்கங்கள் சொன்னவைகளை நீ எழுதாமல் முத்திரைபோடு என்று வானத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாகக் கேட்டேன். And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not.

5 சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நிற்கிறதாக நான் கண்ட தூதன், தன் கையை வானத்திற்கு நேராக உயர்த்தி; And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven,

6 இனி காலம் செல்லாது; ஆனாலும் தேவன் தம்முடைய ஊழியக்காரராகிய தீர்க்கதரிசிகளுக்குச் சுவிசேஷமாய் அறிவித்தபடி, ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்களிலே அவன் எக்காளம் ஊதப்போகிறபோது தேவரகசியம் நிறைவேறும் என்று, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer:

7 வானத்தையும் அதிலுள்ளவைகளையும், பூமியையும் அதிலுள்ளவைகளையும், சமுத்திரத்தையும் அதிலுள்ளவைகளையும் சிருஷ்டித்தவரும், சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறவருமானவர்மேல் ஆணையிட்டுச் சொன்னான். But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets.

8 நான் வானத்திலிருந்து பிறக்கக்கேட்ட சத்தம் மறுபடியும் என்னுடனே பேசி: சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நிற்கிற தூதனுடைய கையிலிருக்கும் திறக்கப்பட்ட சிறு புஸ்தகத்தை நீ போய் வாங்கிக்கொள் என்று சொல்ல, And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

9 நான் தூதனிடத்தில் போய்: அந்தச் சிறு புஸ்தகத்தை எனக்குத் தாரும் என்றேன். அதற்கு அவன்: நீ இதை வாங்கிப் புசி; இது உன் வயிற்றுக்குக் கசப்பாயிருக்கும், ஆகிலும் உன் வாய்க்கு இது தேனைப்போல மதூரமாயிருக்கும் என்றான். And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.

10 நான் அந்தச் சிறு புஸ்தகத்தைத் தூதனுடைய கையிலிருந்து வாங்கி, அதைப் புசித்தேன்; என் வாய்க்கு அதுதேனைப்போல மதூரமாயிருந்தது; நான் அதைப் புசித்தவுடனே என் வயிறு கசப்பாயிற்று. And I took the little book out of the angel's hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

11 அப்பொழுது அவன் என்னை நோக்கி: நீ மறுபடியும் அநேக ஜனங்களையும், ஜாதிகளையும், பாஷைக்காரரையும், ராஜாக்களையுங்குறித்துத் தீர்க்கதரிசனஞ்சொல்லவேண்டும் என்றான். And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings.

1 Pinpu, palamulla vaeroru thoothan vaanaththilirunthu irangivarakkanntaen; maekam avanaich soolnthirunthathu, avanutaiya sirasinmael vaanavillirunthathu, avanutaiya mukam sooriyanaippolavum, avanutaiya kaalkal akkini sthampangalaippolavum irunthathu. And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire:

2 Thirakkappatta oru siraு pusthakam avan kaiyil irunthathu; than valathupaathaththaich samuththiraththinmaelum, than idathupaathaththaip poomiyinmaelum vaiththu, And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth,

3 Singam kerchchikkirathupola makaasaththamaay aarppariththaan; avan aarppariththapothu aelu itikalum saththamittu mulangina. And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices.

4 Avvaelu itikalum thangal saththangalai mulanginapothu, naan eluthavaenndumentirunthaen. Appoluthu: aelu itimulakkangal sonnavaikalai nee eluthaamal muththiraipodu entu vaanaththilirunthu oru saththam unndaakak kaettaேn. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not.

5 Samuththiraththinmaelum poomiyinmaelum nirkirathaaka naan kannda thoothan, than kaiyai vaanaththirku naeraaka uyarththi; And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven,

6 Ini kaalam sellaathu; aanaalum Dhevan thammutaiya ooliyakkaararaakiya theerkkatharisikalukkuch suviseshamaay ariviththapati, aelaam thoothanutaiya saththaththin naatkalilae avan ekkaalam oothappokirapothu thaevarakasiyam niraivaeraுm entu, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer:

7 Vaanaththaiyum athilullavaikalaiyum, poomiyaiyum athilullavaikalaiyum, samuththiraththaiyum athilullavaikalaiyum sirushtiththavarum, sathaakaalangalilum uyirotirukkiravarumaanavarmael aannaiyittuch sonnaan. But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets.

8 Naan vaanaththilirunthu pirakkakkaetta saththam maraுpatiyum ennudanae paesi: samuththiraththinmaelum poomiyinmaelum nirkira thoothanutaiya kaiyilirukkum thirakkappatta siraு pusthakaththai nee poy vaangikkol entu solla, And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

9 Naan thoothanidaththil poy: anthach siraு pusthakaththai enakkuth thaarum enten. Atharku avan: nee ithai vaangip pusi; ithu un vayittaுkkuk kasappaayirukkum, aakilum un vaaykku ithu thaenaippola mathooramaayirukkum entan. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.

10 Naan anthach siraு pusthakaththaith thoothanutaiya kaiyilirunthu vaangi, athaip pusiththaen; en vaaykku athuthaenaippola mathooramaayirunthathu; naan athaip pusiththavudanae en vayiraு kasappaayittaு. And I took the little book out of the angel's hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

11 Appoluthu avan ennai Nnokki: nee maraுpatiyum anaeka janangalaiyum, jaathikalaiyum, paashaikkaararaiyum, raajaakkalaiyunguriththuth theerkkatharisananjaொllavaenndum entan. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings.