Isaiah 51 in Tamil

1 நீதியைப் பின்பற்றி, கர்த்தரைத் தேடுகிற நீங்கள் எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; நீங்கள் வெட்டி எடுக்கப்பட்ட கன்மலையையும், நீங்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட துரவின் குழியையும் நோக்கிப்பாருங்கள். Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the LORD: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged.

2 உங்கள் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமையும் உங்களைப் பெற்ற சாராளையும் நோக்கிப்பாருங்கள்; அவன் ஒருவனாயிருக்கையில் நான் அவனை அழைத்து, அவனை ஆசீர்வதித்து அவனைப் பெருகப்பண்ணினேன். Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him.

3 கர்த்தர் சீயோனுக்கு ஆறுதல்செய்வார்; அவர் அதின் பாழான ஸ்தலங்களையெல்லாம் தேறுதலடையச் செய்து, அதின் வனாந்தரத்தை ஏதேனைப்போலவும், அதின் அவாந்தரவெளியைக் கர்த்தரின் தோட்டத்தைப்போலவும் ஆக்குவார்; சந்தோஷமும் மகிழ்ச்சியும் துதியும் கீதசத்தமும் அதில் உண்டாயிருக்கும். For the LORD shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the LORD; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody.

4 என் ஜனங்களே எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; என் ஜாதியாரே, என் வாக்கைக் கவனியுங்கள்; வேதம் என்னிலிருந்து வெளிப்படும்; என் பிரமாணத்தை ஜனங்களின் வெளிச்சமாக ஸ்தாபிப்பேன். Hearken unto me, my people; and give ear unto me, O my nation: for a law shall proceed from me, and I will make my judgment to rest for a light of the people.

5 என் நீதி சமீபமாயிருக்கிறது; என் இரட்சிப்பு வெளிப்படும்; என் புயங்கள் ஜனங்களை நியாயந்தீர்க்கும்; தீவுகள் எனக்குக் காத்திருந்து, என் புயத்தின்மேல் நம்பிக்கையாயிருக்கும். My righteousness is near; my salvation is gone forth, and mine arms shall judge the people; the isles shall wait upon me, and on mine arm shall they trust.

6 உங்கள் கண்களை வானத்துக்கு ஏறெடுங்கள், கீழே இருக்கிற பூமியையும் நோக்கிப்பாருங்கள்; வானம் புகையைப்போல் ஒழிந்துபோம், பூமி வஸ்திரத்தைப்போல் பழசாய்ப்போம், அதின் குடிகளும் அப்படியே ஒழிந்துபோவார்கள்; என் இரட்சிப்போ என்றென்றைக்கும் இருக்கும்; என் நீதி அற்றுப்போவதில்லை. Lift up your eyes to the heavens, and look upon the earth beneath: for the heavens shall vanish away like smoke, and the earth shall wax old like a garment, and they that dwell therein shall die in like manner: but my salvation shall be for ever, and my righteousness shall not be abolished.

7 நீதியை அறிந்தவர்களே, என் வேதத்தை இருதயத்தில் பதித்திருக்கிற ஜனங்களே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; மனுஷரின் நிந்தனைக்குப் பயப்படாலும், அவர்கள் தூஷணங்களால் கலங்காமலும் இருங்கள். Hearken unto me, ye that know righteousness, the people in whose heart is my law; fear ye not the reproach of men, neither be ye afraid of their revilings.

8 பொட்டுப்பூச்சி அவர்களை வஸ்திரத்தைப்போல் அரித்து, புழு அவர்களை ஆட்டுமயிரைப்போல் தின்னும்; என்னுடைய நீதியோ என்றென்றைக்கும் நிலைக்கும், என் இரட்சிப்பு தலைமுறை தலைமுறைதோறும் இருக்கும். For the moth shall eat them up like a garment, and the worm shall eat them like wool: but my righteousness shall be for ever, and my salvation from generation to generation.

9 எழும்பு, எழும்பு, பெலன்கொள்; கர்த்தரின் புயமே முந்தின நாட்களிலும் பூர்வ தலைமுறைகளிலும் எழும்பினபடி எழும்பு; இராகாபைத் துண்டித்ததும் வலுசர்ப்பத்தை வதைத்ததும் நீதானல்லவோ? Awake, awake, put on strength, O arm of the LORD; awake, as in the ancient days, in the generations of old. Art thou not it that hath cut Rahab, and wounded the dragon?

10 மகா ஆழத்தின் தண்ணீர்களாகிய சமுத்திரத்தை வற்றிப்போகப்பண்ணினதும், மீட்கப்பட்டவர்கள் கடந்துபோகக் கடலின் பள்ளங்களை வழியாக்கினதும் நீதானல்லவோ? Art thou not it which hath dried the sea, the waters of the great deep; that hath made the depths of the sea a way for the ransomed to pass over?

11 அப்படியே கர்த்தரால் மீட்கப்பட்டவர்கள் ஆனந்தக்களிப்புடன்பாடி சீயோனுக்குத் திரும்பிவருவார்கள்; நித்திய மகிழ்ச்சி அவர்கள் தலையின்மேல் இருக்கும்; சந்தோஷமும் மகிழ்ச்சியும் அடைவார்கள்; சஞ்சலமும் தவிப்பும் ஓடிப்போம். Therefore the redeemed of the LORD shall return, and come with singing unto Zion; and everlasting joy shall be upon their head: they shall obtain gladness and joy; and sorrow and mourning shall flee away.

12 நான், நானே உங்களுக்கு ஆறுதல் செய்கிறவர்; சாகப்போகிற மனுஷனுக்கும், புல்லுக்கொப்பாகிற மனுபுத்திரனுக்கும் பயப்படுகிறதற்கும், வானங்களை விரித்து, பூமியை அஸ்திபாரப்படுத்தி, உன்னை உண்டாக்கின கர்த்தரை மறக்கிறதற்கும் நீ யார்? I, even I, am he that comforteth you: who art thou, that thou shouldest be afraid of a man that shall die, and of the son of man which shall be made as grass;

13 இடுக்கண்செய்கிறவன் அழிக்க ஆயத்தமாகிறபோது, நீ அவனுடைய உக்கிரத்துக்கு நித்தம் இடைவிடாமல் பயப்படுகிறதென்ன? இடுக்கண்செய்கிறவனுடைய உக்கிரம் எங்கே? And forgettest the LORD thy maker, that hath stretched forth the heavens, and laid the foundations of the earth; and hast feared continually every day because of the fury of the oppressor, as if he were ready to destroy? and where is the fury of the oppressor?

14 சிறைப்பட்டுப்போனவன் தீவிரமாய் விடுதலையாவான்; அவன் கிடங்கிலே சாவதுமில்லை, அவனுடைய அப்பம் குறைவுபடுவதுமில்லை. The captive exile hasteneth that he may be loosed, and that he should not die in the pit, nor that his bread should fail.

15 உன் தேவனாயிருக்கிற கர்த்தர் நானே; அலைகள் கொந்தளிக்கத்தக்கதாய் சமுத்திரத்தைக் குலுக்குகிற சேனைகளின் கர்த்தர் என்கிற நாமமுள்ளவர். But I am the LORD thy God, that divided the sea, whose waves roared: The LORD of hosts is his name.

16 நான் வானத்தை நிலைப்படுத்தி, பூமியை அஸ்திபாரப்படுத்தி, சீயோனை நோக்கி: நீ என் ஜனமென்று சொல்வதற்காக, நான் என் வார்த்தையை உன் வாயிலே அருளி, என் கரத்தின் நிழலினால் உன்னை மறைக்கிறேன். And I have put my words in thy mouth, and I have covered thee in the shadow of mine hand, that I may plant the heavens, and lay the foundations of the earth, and say unto Zion, Thou art my people.

17 எழும்பு, எழும்பு, கர்த்தருடைய உக்கிரத்தின் பாத்திரத்தை அவர் கையில் வாங்கிக் குடித்திருக்கிற எருசலேமே, எழுந்துநில், தத்தளிக்கச்செய்யும் பாத்திரத்தின் வண்டல்களை உறிஞ்சிக் குடித்தாய். Awake, awake, stand up, O Jerusalem, which hast drunk at the hand of the LORD the cup of his fury; thou hast drunken the dregs of the cup of trembling, and wrung them out.

18 அவள் பெற்ற புத்திரரெல்லாரிலும் அவளை நடத்துவார் ஒருவருமில்லை; அவள் வளர்த்த குமாரரெல்லாரிலும் அவளைக் கைகொடுத்து அழைப்பார் ஒருவருமில்லை. There is none to guide her among all the sons whom she hath brought forth; neither is there any that taketh her by the hand of all the sons that she hath brought up.

19 இவ்விரண்டும் உனக்குச் சம்பவித்தது; உனக்குப் பரிதபிக்கிறவன் யார்? பாழ்க்கடிப்பும், சங்காரமும், பஞ்சமும், பட்டயமும் வந்தன; யாரைக்கொண்டு உனக்கு ஆறுதல்செய்வேன்? These two things are come unto thee; who shall be sorry for thee? desolation, and destruction, and the famine, and the sword: by whom shall I comfort thee?

20 உன் குமாரர் மூர்ச்சித்து விழுந்தார்கள்; அவர்கள், வலையிலே சிக்குண்ட கலைமானைப்போல, எல்லா வீதிகளின் முனையிலும், கர்த்தருடைய உக்கிரத்தினாலும், உன்தேவனுடைய கண்டிதத்தினாலும் நிறைந்தவர்களாய்க் கிடக்கிறார்கள். Thy sons have fainted, they lie at the head of all the streets, as a wild bull in a net: they are full of the fury of the LORD, the rebuke of thy God.

21 ஆகையால் சிறுமைப்பட்டவளே, மதுபானங்குடியாமல் வெறிகொண்டவளே, நீ கேள். Therefore hear now this, thou afflicted, and drunken, but not with wine:

22 கர்த்தராகிய உன் ஆண்டவரும் தம்முடைய ஜனத்துக்காக வழக்காடப்போகிற உன் தேவனுமானவர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: இதோ தத்தளிப்பின் பாத்திரத்தை உன் கையிலிருந்து நீக்கிப்போடுகிறேன், இனி என் உக்கிரத்தினுடைய பாத்திரத்தின் வண்டல்களை நீ குடிப்பதில்லை. Thus saith thy Lord the LORD, and thy God that pleadeth the cause of his people, Behold, I have taken out of thine hand the cup of trembling, even the dregs of the cup of my fury; thou shalt no more drink it again:

23 உன்னை நோக்கி: நாங்கள் கடந்துபோகும்படிக்குக் குனியென்று சொல்லி, கடந்துபோகிறவர்களுக்கு நீ உன் முதுகைத் தரையும் வீதியுமாக்கும்படி, உன்னைச் சஞ்சலப்படுத்தினவர்களின் கையில் அதைக் கொடுப்பேன் என்றார். But I will put it into the hand of them that afflict thee; which have said to thy soul, Bow down, that we may go over: and thou hast laid thy body as the ground, and as the street, to them that went over.

1 Neethiyaip pinpatti, karththaraith thaedukira neengal enakkuch sevikodungal; neengal vetti edukkappatta kanmalaiyaiyum, neengal thonnti edukkappatta thuravin kuliyaiyum Nnokkippaarungal. Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the LORD: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged.

2 Ungal thakappanaakiya aapirakaamaiyum ungalaip petta saaraalaiyum Nnokkippaarungal; avan oruvanaayirukkaiyil naan avanai alaiththu, avanai aaseervathiththu avanaip perukappannnninaen. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him.

3 Karththar seeyonukku aaraுthalseyvaar; avar athin paalaana sthalangalaiyellaam thaeraுthalataiyach seythu, athin vanaantharaththai aethaenaippolavum, athin avaantharaveliyaik karththarin thottaththaippolavum aakkuvaar; santhoshamum makilchchiyum thuthiyum geethasaththamum athil unndaayirukkum. For the LORD shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the LORD; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody.

4 En janangalae enakkuch sevikodungal; en jaathiyaarae, en vaakkaik kavaniyungal; vaetham ennilirunthu velippadum; en piramaanaththai janangalin velichchamaaka sthaapippaen. Hearken unto me, my people; and give ear unto me, O my nation: for a law shall proceed from me, and I will make my judgment to rest for a light of the people.

5 En neethi sameepamaayirukkirathu; en iratchippu velippadum; en puyangal janangalai niyaayantheerkkum; theevukal enakkuk kaaththirunthu, en puyaththinmael nampikkaiyaayirukkum. My righteousness is near; my salvation is gone forth, and mine arms shall judge the people; the isles shall wait upon me, and on mine arm shall they trust.

6 Ungal kannkalai vaanaththukku aeraெdungal, geelae irukkira poomiyaiyum Nnokkippaarungal; vaanam pukaiyaippol olinthupom, poomi vasthiraththaippol palasaayppom, athin kutikalum appatiyae olinthupovaarkal; en iratchippo ententaikkum irukkum; en neethi attaுppovathillai. Lift up your eyes to the heavens, and look upon the earth beneath: for the heavens shall vanish away like smoke, and the earth shall wax old like a garment, and they that dwell therein shall die in like manner: but my salvation shall be for ever, and my righteousness shall not be abolished.

7 Neethiyai arinthavarkalae, en vaethaththai iruthayaththil pathiththirukkira janangalae, enakkuch sevikodungal; manusharin ninthanaikkup payappadaalum, avarkal thooshanangalaal kalangaamalum irungal. Hearken unto me, ye that know righteousness, the people in whose heart is my law; fear ye not the reproach of men, neither be ye afraid of their revilings.

8 Pottuppoochchi avarkalai vasthiraththaippol ariththu, pulu avarkalai aattumayiraippol thinnum; ennutaiya neethiyo ententaikkum nilaikkum, en iratchippu thalaimurai thalaimuraithoraுm irukkum. For the moth shall eat them up like a garment, and the worm shall eat them like wool: but my righteousness shall be for ever, and my salvation from generation to generation.

9 Elumpu, elumpu, pelankol; karththarin puyamae munthina naatkalilum poorva thalaimuraikalilum elumpinapati elumpu; iraakaapaith thunntiththathum valusarppaththai vathaiththathum neethaanallavo? Awake, awake, put on strength, O arm of the LORD; awake, as in the ancient days, in the generations of old. Art thou not it that hath cut Rahab, and wounded the dragon?

10 Makaa aalaththin thannnneerkalaakiya samuththiraththai vattippokappannnninathum, meetkappattavarkal kadanthupokak kadalin pallangalai valiyaakkinathum neethaanallavo? Art thou not it which hath dried the sea, the waters of the great deep; that hath made the depths of the sea a way for the ransomed to pass over?

11 Appatiyae karththaraal meetkappattavarkal aananthakkalippudanpaati seeyonukkuth thirumpivaruvaarkal; niththiya makilchchi avarkal thalaiyinmael irukkum; santhoshamum makilchchiyum ataivaarkal; sanjalamum thavippum otippom. Therefore the redeemed of the LORD shall return, and come with singing unto Zion; and everlasting joy shall be upon their head: they shall obtain gladness and joy; and sorrow and mourning shall flee away.

12 Naan, naanae ungalukku aaraுthal seykiravar; saakappokira manushanukkum, pullukkoppaakira manupuththiranukkum payappadukiratharkum, vaanangalai viriththu, poomiyai asthipaarappaduththi, unnai unndaakkina karththarai marakkiratharkum nee yaar? I, even I, am he that comforteth you: who art thou, that thou shouldest be afraid of a man that shall die, and of the son of man which shall be made as grass;

13 Idukkannseykiravan alikka aayaththamaakirapothu, nee avanutaiya ukkiraththukku niththam itaividaamal payappadukirathenna? Idukkannseykiravanutaiya ukkiram engae? And forgettest the LORD thy maker, that hath stretched forth the heavens, and laid the foundations of the earth; and hast feared continually every day because of the fury of the oppressor, as if he were ready to destroy? and where is the fury of the oppressor?

14 Siraippattupponavan theeviramaay viduthalaiyaavaan; avan kidangilae saavathumillai, avanutaiya appam kuraivupaduvathumillai. The captive exile hasteneth that he may be loosed, and that he should not die in the pit, nor that his bread should fail.

15 Un thaevanaayirukkira Karththar naanae; alaikal konthalikkaththakkathaay samuththiraththaik kulukkukira senaikalin Karththar enkira naamamullavar. But I am the LORD thy God, that divided the sea, whose waves roared: The LORD of hosts is his name.

16 Naan vaanaththai nilaippaduththi, poomiyai asthipaarappaduththi, seeyonai Nnokki: nee en janamentu solvatharkaaka, naan en vaarththaiyai un vaayilae aruli, en karaththin nilalinaal unnai maraikkiraேn. And I have put my words in thy mouth, and I have covered thee in the shadow of mine hand, that I may plant the heavens, and lay the foundations of the earth, and say unto Zion, Thou art my people.

17 Elumpu, elumpu, karththarutaiya ukkiraththin paaththiraththai avar kaiyil vaangik kutiththirukkira erusalaemae, elunthunil, thaththalikkachcheyyum paaththiraththin vanndalkalai urinjik kutiththaay. Awake, awake, stand up, O Jerusalem, which hast drunk at the hand of the LORD the cup of his fury; thou hast drunken the dregs of the cup of trembling, and wrung them out.

18 Aval petta puththirarellaarilum avalai nadaththuvaar oruvarumillai; aval valarththa kumaararellaarilum avalaik kaikoduththu alaippaar oruvarumillai. There is none to guide her among all the sons whom she hath brought forth; neither is there any that taketh her by the hand of all the sons that she hath brought up.

19 Ivviranndum unakkuch sampaviththathu; unakkup parithapikkiravan yaar? Paalkkatippum, sangaaramum, panjamum, pattayamum vanthana; yaaraikkonndu unakku aaraுthalseyvaen? These two things are come unto thee; who shall be sorry for thee? desolation, and destruction, and the famine, and the sword: by whom shall I comfort thee?

20 Un kumaarar moorchchiththu vilunthaarkal; avarkal, valaiyilae sikkunnda kalaimaanaippola, ellaa veethikalin munaiyilum, karththarutaiya ukkiraththinaalum, unthaevanutaiya kanntithaththinaalum nirainthavarkalaayk kidakkiraarkal. Thy sons have fainted, they lie at the head of all the streets, as a wild bull in a net: they are full of the fury of the LORD, the rebuke of thy God.

21 Aakaiyaal siraுmaippattavalae, mathupaanangutiyaamal verikonndavalae, nee kael. Therefore hear now this, thou afflicted, and drunken, but not with wine:

22 Karththaraakiya un aanndavarum thammutaiya janaththukkaaka valakkaadappokira un thaevanumaanavar sollukirathu ennavental: itho thaththalippin paaththiraththai un kaiyilirunthu neekkippodukiraேn, ini en ukkiraththinutaiya paaththiraththin vanndalkalai nee kutippathillai. Thus saith thy Lord the LORD, and thy God that pleadeth the cause of his people, Behold, I have taken out of thine hand the cup of trembling, even the dregs of the cup of my fury; thou shalt no more drink it again:

23 Unnai Nnokki: naangal kadanthupokumpatikkuk kuniyentu solli, kadanthupokiravarkalukku nee un muthukaith tharaiyum veethiyumaakkumpati, unnaich sanjalappaduththinavarkalin kaiyil athaik koduppaen entar. But I will put it into the hand of them that afflict thee; which have said to thy soul, Bow down, that we may go over: and thou hast laid thy body as the ground, and as the street, to them that went over.