Hebrews 2 in Tamil

1 ஆகையால், நாம் கேட்டவைகளைவிட்டு விலகாதபடிக்கு, அவைகளை மிகுந்த ஜாக்கிரதையாய்க் கவனிக்கவேண்டும். Therefore we ought to give the more earnest heed to the things which we have heard, lest at any time we should let them slip.

2 ஏனெனில், தேவதூதர் மூலமாய்ச் சொல்லப்பட்ட வசனத்திற்கு விரோதமான எந்தச் செய்கைக்கும் கீழ்ப்படியாமைக்கும் நீதியான தண்டனை வரத்தக்கதாக அவர்களுடைய வசனம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்க, For if the word spoken by angels was stedfast, and every transgression and disobedience received a just recompence of reward;

3 முதலாவது கர்த்தர் மூலமாய் அறிவிக்கப்பட்டு, பின்பு அவரிடத்தில் கேட்டவர்களாலே நமக்கு உறுதியாக்கப்பட்டதும், How shall we escape, if we neglect so great salvation; which at the first began to be spoken by the Lord, and was confirmed unto us by them that heard him;

4 அடையாளங்களினாலும் அற்புதங்களினாலும் பலவிதமான பலத்த செய்கைகளினாலும், தம்முடைய சித்தத்தின்படி பகிர்ந்து பரிசுத்த ஆவியின் வரங்களிலும், தேவன் தாமே சாட்சிகொடுத்ததுமாயிருக்கிற இவ்வளவு பெரிதான இரட்சிப்பைக்குறித்து நாம் கவலையற்றிருப்போமானால் தண்டனைக்கு எப்படித் தப்பித்துக்கொள்ளுவோம். God also bearing them witness, both with signs and wonders, and with divers miracles, and gifts of the Holy Ghost, according to his own will?

5 இனிவரும் உலகத்தைக்குறித்துப் பேசுகிறோமே, அதை அவர் தூதர்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தவில்லை. For unto the angels hath he not put in subjection the world to come, whereof we speak.

6 ஒரு இடத்திலே ஒருவன் சாட்சியாக: மனுஷனை நீர் நினைக்கிறதற்கும், மனுஷனுடைய குமாரனை நீர் விசாரிக்கிறதற்கும் அவன் எம்மாத்திரம்? But one in a certain place testified, saying, What is man, that thou art mindful of him? or the son of man that thou visitest him?

7 அவனை தேவதூதரிலும் சற்றுச் சிறியவனாக்கினீர்; மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் அவனுக்கு முடிசூட்டி, உம்முடைய கரத்தின் கிரியைகளின் மேல் அவனை அதிகாரியாக வைத்து, சகலத்தையும் அவனுடைய பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினீர் என்று சொன்னான். Thou madest him a little lower than the angels; thou crownedst him with glory and honour, and didst set him over the works of thy hands:

8 சகலத்தையும் அவனுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினார் என்கிற விஷயத்தில், அவர் அவனுக்குக் கீழ்ப்படுத்தாத பொருளொன்றுமில்லை; அப்படியிருந்தும், இன்னும் அவனுக்குச் சகலமும் கீழ்ப்பட்டிருக்கக் காணோம். Thou hast put all things in subjection under his feet. For in that he put all in subjection under him, he left nothing that is not put under him. But now we see not yet all things put under him.

9 என்றாலும், தேவனுடைய கிருபையினால் ஒவ்வொருவருக்காகவும், மரணத்தை ருசிபார்க்கும்படிக்கு தேவதூதரிலும் சற்றுச் சிறியவராக்கப்பட்டிருந்த இயேசு மரணத்தை உத்தரித்ததினிமித்தம் மகிமையினாலும் கனத்தினாலும் முடிசூட்டப்பட்டதைக் காண்கிறோம். But we see Jesus, who was made a little lower than the angels for the suffering of death, crowned with glory and honour; that he by the grace of God should taste death for every man.

10 ஏனென்றால் தமக்காகவும் தம்மாலேயும் சகலத்தையும் உண்டாக்கினவர், அநேகம் பிள்ளைகளை மகிமையில் கொண்டுவந்து சேர்க்கையில் அவர்களுடைய இரட்சிப்பின் அதிபதியை உபவத்திரவங்களினாலே பூரணப்படுத்துகிறது அவருக்கேற்றதாயிருந்தது. For it became him, for whom are all things, and by whom are all things, in bringing many sons unto glory, to make the captain of their salvation perfect through sufferings.

11 எப்படியெனில், பரிசுத்தஞ்செய்கிறவரும் பரிசுத்தஞ்செய்யப்படுகிறவர்களுமாகிய யாவரும் ஒருவரால் உண்டாயிருக்கிறார்கள்; இதினிமித்தம் அவர்களைச் சகோதரரென்று சொல்ல அவர் வெட்கப்படாமல்: For both he that sanctifieth and they who are sanctified are all of one: for which cause he is not ashamed to call them brethren,

12 உம்முடைய நாமத்தை என் சகோதரருக்கு அறிவித்து, சபை நடுவில் உம்மைத் துதித்துப் பாடுவேன் என்றும்; Saying, I will declare thy name unto my brethren, in the midst of the church will I sing praise unto thee.

13 நான் அவரிடத்தில் நம்பிக்கையாயிருப்பேன் என்றும்; இதோ, நானும், தேவன் எனக்குக் கொடுத்த பிள்ளைகளும் என்றும் சொல்லியிருக்கிறார். And again, I will put my trust in him. And again, Behold I and the children which God hath given me.

14 ஆதலால், பிள்ளைகள் மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் உடையவர்களாயிருக்க, அவரும் அவர்களைப்போல மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் உடையவரானார்; மரணத்துக்கு அதிகாரியாகிய பிசாசானவனைத் தமது மரணத்தினாலே அழிக்கும்படிக்கும், Forasmuch then as the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same; that through death he might destroy him that had the power of death, that is, the devil;

15 ஜீவகாலமெல்லாம் மரணபயத்தினாலே அடிமைத்தனத்திற்குள்ளானவர்கள் யாவரையும் விடுதலைபண்ணும்படிக்கும் அப்படியானார். And deliver them who through fear of death were all their lifetime subject to bondage.

16 ஆதலால், அவர் தேவதூதருக்கு உதவியாகக் கைகொடாமல், ஆபிரகாமின் சந்ததிக்கு உதவியாகக் கைகொடுத்தார். For verily he took not on him the nature of angels; but he took on him the seed of Abraham.

17 அன்றியும், அவர் ஜனத்தின் பாவங்களை நிவிர்த்தி செய்வதற்கேதுவாக, தேவகாரியங்களைக்குறித்து இரக்கமும் உண்மையுமுள்ள பிரதான ஆசாரியாராயிருக்கும்படிக்கு எவ்விதத்திலும் தம்முடைய சகோதரருக்கு ஒப்பாகவேண்டியதாயிருந்தது. Wherefore in all things it behoved him to be made like unto his brethren, that he might be a merciful and faithful high priest in things pertaining to God, to make reconciliation for the sins of the people.

18 ஆதலால், அவர்தாமே சோதிக்கப்பட்டுப் பாடுபட்டதினாலே, அவர் சோதிக்கப்படுகிறவர்களுக்கு உதவிசெய்ய வல்லவராயிருக்கிறார். For in that he himself hath suffered being tempted, he is able to succour them that are tempted.

1 Aakaiyaal, naam kaettavaikalaivittu vilakaathapatikku, avaikalai mikuntha jaakkirathaiyaayk kavanikkavaenndum. Therefore we ought to give the more earnest heed to the things which we have heard, lest at any time we should let them slip.

2 Aenenil, thaevathoothar moolamaaych sollappatta vasanaththirku virothamaana enthach seykaikkum geelppatiyaamaikkum neethiyaana thanndanai varaththakkathaaka avarkalutaiya vasanam uraுthippaduththappattirukka, For if the word spoken by angels was stedfast, and every transgression and disobedience received a just recompence of reward;

3 Muthalaavathu Karththar moolamaay arivikkappattu, pinpu avaridaththil kaettavarkalaalae namakku uraுthiyaakkappattathum, How shall we escape, if we neglect so great salvation; which at the first began to be spoken by the Lord, and was confirmed unto us by them that heard him;

4 Ataiyaalangalinaalum arputhangalinaalum palavithamaana palaththa seykaikalinaalum, thammutaiya siththaththinpati pakirnthu Parisuththa aaviyin varangalilum, Dhevan thaamae saatchikoduththathumaayirukkira ivvalavu perithaana iratchippaikkuriththu naam kavalaiyattiruppomaanaal thanndanaikku eppatith thappiththukkolluvom. God also bearing them witness, both with signs and wonders, and with divers miracles, and gifts of the Holy Ghost, according to his own will?

5 Inivarum ulakaththaikkuriththup paesukiromae, athai avar thootharkalukkuk geelppaduththavillai. For unto the angels hath he not put in subjection the world to come, whereof we speak.

6 Oru idaththilae oruvan saatchiyaaka: manushanai neer ninaikkiratharkum, manushanutaiya kumaaranai neer visaarikkiratharkum avan emmaaththiram? But one in a certain place testified, saying, What is man, that thou art mindful of him? or the son of man that thou visitest him?

7 Avanai thaevathootharilum sattaுch siriyavanaakkineer; makimaiyinaalum kanaththinaalum avanukku mutisootti, ummutaiya karaththin kiriyaikalin mael avanai athikaariyaaka vaiththu, sakalaththaiyum avanutaiya paathangalukkuk geelppaduththineer entu sonnaan. Thou madest him a little lower than the angels; thou crownedst him with glory and honour, and didst set him over the works of thy hands:

8 Sakalaththaiyum avanukkuk geelppaduththinaar enkira vishayaththil, avar avanukkuk geelppaduththaatha porulontumillai; appatiyirunthum, innum avanukkuch sakalamum geelppattirukkak kaannom. Thou hast put all things in subjection under his feet. For in that he put all in subjection under him, he left nothing that is not put under him. But now we see not yet all things put under him.

9 Entalum, thaevanutaiya kirupaiyinaal ovvoruvarukkaakavum, maranaththai rusipaarkkumpatikku thaevathootharilum sattaுch siriyavaraakkappattiruntha Yesu maranaththai uththariththathinimiththam makimaiyinaalum kanaththinaalum mutisoottappattathaik kaannkirom. But we see Jesus, who was made a little lower than the angels for the suffering of death, crowned with glory and honour; that he by the grace of God should taste death for every man.

10 Aenental thamakkaakavum thammaalaeyum sakalaththaiyum unndaakkinavar, anaekam pillaikalai makimaiyil konnduvanthu serkkaiyil avarkalutaiya iratchippin athipathiyai upavaththiravangalinaalae pooranappaduththukirathu avarukkaettathaayirunthathu. For it became him, for whom are all things, and by whom are all things, in bringing many sons unto glory, to make the captain of their salvation perfect through sufferings.

11 Eppatiyenil, Parisuththanjaெykiravarum Parisuththanjaெyyappadukiravarkalumaakiya yaavarum oruvaraal unndaayirukkiraarkal; ithinimiththam avarkalaich sakothararentu solla avar vetkappadaamal: For both he that sanctifieth and they who are sanctified are all of one: for which cause he is not ashamed to call them brethren,

12 Ummutaiya naamaththai en sakothararukku ariviththu, Sabai naduvil ummaith thuthiththup paaduvaen entum; Saying, I will declare thy name unto my brethren, in the midst of the church will I sing praise unto thee.

13 Naan avaridaththil nampikkaiyaayiruppaen entum; itho, naanum, Dhevan enakkuk koduththa pillaikalum entum solliyirukkiraar. And again, I will put my trust in him. And again, Behold I and the children which God hath given me.

14 Aathalaal, pillaikal maamsaththaiyum iraththaththaiyum utaiyavarkalaayirukka, avarum avarkalaippola maamsaththaiyum iraththaththaiyum utaiyavaraanaar; maranaththukku athikaariyaakiya pisaasaanavanaith thamathu maranaththinaalae alikkumpatikkum, Forasmuch then as the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same; that through death he might destroy him that had the power of death, that is, the devil;

15 Jeevakaalamellaam maranapayaththinaalae atimaiththanaththirkullaanavarkal yaavaraiyum viduthalaipannnumpatikkum appatiyaanaar. And deliver them who through fear of death were all their lifetime subject to bondage.

16 Aathalaal, avar thaevathootharukku uthaviyaakak kaikodaamal, aapirakaamin santhathikku uthaviyaakak kaikoduththaar. For verily he took not on him the nature of angels; but he took on him the seed of Abraham.

17 Antiyum, avar janaththin paavangalai nivirththi seyvatharkaethuvaaka, thaevakaariyangalaikkuriththu irakkamum unnmaiyumulla pirathaana aasaariyaaraayirukkumpatikku evvithaththilum thammutaiya sakothararukku oppaakavaenntiyathaayirunthathu. Wherefore in all things it behoved him to be made like unto his brethren, that he might be a merciful and faithful high priest in things pertaining to God, to make reconciliation for the sins of the people.

18 Aathalaal, avarthaamae sothikkappattup paadupattathinaalae, avar sothikkappadukiravarkalukku uthaviseyya vallavaraayirukkiraar. For in that he himself hath suffered being tempted, he is able to succour them that are tempted.